Έτσι λοιπόν, μετά από επτά μήνες επανήλθα. Όχι από βαρεμάρα, αλλά από ανάγκη. Ανάγκη να περιγράψω αισθήματα, σκέψεις και οράματα, που με καταιγίζουν τελευταίως. Έχω ξεσυνηθίσει να πραγματώνω τα βιώματά μου (έχω πάνω από 10 χρόνια να ακουμπήσω χαρτί και στυλό ή έστω πληκτρολόγιο και mouse).
Αφορμή για αυτήν την ολική επαναφορά υπήρξε η επαναδιέγερση των περιφερικών αισθητικών νευρώνων μου, σε ένα ταξίδι μου στην κοντινή Τζιά. Εκεί για λόγους επαγγελματικούς χρειάστηκε να επισκεφθώ (επανειλημμένα...) την Αρχαία Καρθαία, στα νοτιοανατολικά της Τζιάς. Ένα μέρος που για να πας έχεις τρεις τρόπους :
Πρώτος τρόπος αλλά όχι απαραίτητα και ο καταλληλότερος για όλους, είναι η πεζοπορία. Κατεβαίνεις ένα μονοπάτι (με την όχι και τόσο ασήμαντη λεπτομέρεια ότι πρέπει να το ανέβεις μετά...) 1.800 μέτρων διαρκούς κατάβασης (και κατόπιν να γίνει η Κύρου ανάβασις...) σε σκληροτράχηλους μεν αλλά κονιορτοπατημένους από την αρχαιότητα όγκους βράχων που από την αιώνια τριβή των σολών και των οπλών, μοιάζει σαν πυθμένας στερεμένου ρέματος και καταλήγει και σε ένα -όχι στερεμένο- ρέμα κιόλας.
Δεύτερος και πιο τετριμένος τρόπος είναι να κατέβεις με όχημα γενικού σκοπών (κοινώς ονομαζόμενο τζιπ) ένα χωματοδρόμο - μόνο κατ'επίφαση λέγεται δρόμος αυτός- κλίσεως σε ορισμένα σημεία 45-50 μοιρών. Αφού φτάσεις και ακουμπήσεις στη θάλασσα, αφήνεις το ωραιότατο σύνολο μηχανικών θαυμάτων και ανθρωπίνων επινοήσεων με 3-4 ιδεογραμματικά σύμβολα (4WD, ABS, ESP και τόσα άλλα) και περπατάς περίπου 500 μέτρα ένα άλλο όμορφο ανεβοκατεβομονοπάτι ανάμεσα από κάκτους της ελληνικής γης και θυμάρια και αγριόσκορδα ανθισμένα.
3. Με το πλέον χρήσιμο πράγμα για να θαυμάσεις την Ελληνική χώρα ! Μία βαρκούλα ή ένα καϊκι ή ένα φουσκωτό ή ένα ιστιοπλοϊκό ή ένα cruiser ή ένα ιστιοφόρο motorsailer ή μια σχεδία βρε αδερφέ!
Από τους τρεις τρόπους μπόρεσα τους δύο... Και -ω, τι έκπληξη- δεν κατάφερα τον τρία... Βλέπετε έπρεπε να πληρώσω την βενζίνη ή το ενοίκιο που θα κατανάλωνε και αυτό είναι απαγορευτικό όταν πηγαίνεις για επαγγελματικούς λόγους (εργολαβία ήταν...)
Όσον αφορά στο 2, ε τώρα τι να πούμε, οτι ήταν απολαυστική η διαδρομή ακούγωντας Εκκλησία της Ελλάδος από τη Σύρο, με όλη την σκόνη να σου έρχεται σε κάθε στροφή - φουρκέττα και το ΚΙΑ που έχεις νοικιάσει να έχει τρελλό ρυθμό στα λαμπάκια "BRAKES", "ABS", και το σύμβολο του λαδιού και του προβλήματος στον αερόσακκο. Αλήθεια, μόλις αντιλήφθηκα γιατί έχουν ξεχωριστά χρώματα για όλα αυτά τα σύμβολα. Είναι σαν να είχαι σε ντισκοτέκ...
Τέλος πάντων, έστω ότι έφτασες... Αν έρχεσαι από το ρέμα-ποταμάκι ανάμεσα από σκιερές δρύες (αλήθεια το ξέρατε ότι λέγεται δρυς η ταπεινή;), πικροδάφνες και φτέρες, σε φυσικό κλιματισμό από τις σκιές και την υγρασία, φτάνεις και προσγειώνεσαι ακριβώς δίπλα από το νεοανασκαφέν αρχαίο θέατρο της πόλης, μπροστά από μία πανέμορφη παραλία και από μία εκκλησούλα. Πάντα είχα την απορία πως είναι δυνατόν πάντα να υπάρχει μία εκκλησία εκεί που θα ήθελα να μην υπάρχει τίποτα άλλο... Έχουν βαλθεί φαίνεται οι χτίστες τέτοιων εκκλησιών να τραβάνε τον γολγοθά τους με τσιμέντα αντί για σταυρούς...
Αν πάλι έρχεσαι από το ανεβοκατεβοπάτι, μετά την ολοκλήρωση δύο απλών λειτουργιών και ενός όρθρου δια των μεγαχέρτζ των ραδιοκυμάτων ισχύος λίγων μποφώρ από τη Σύρο, βλέπεις αυτούς τους όρμους τους γαλαζοπράσινους τον έναν καλύτερο από τον άλλον, τρεις στη σειρά. Αφήνεις το σύγχρονο Κορεατικό όνο σου στην σκιά ενός σαπισμένου σασί από φορτηγό (μάλλον σαν σκελετός ζώου μου κάνει τώρα που το σκέφτομαι...), και κατηφορίζεις προς την παραλία. Αντί όμως να σταματήσεις εκεί, προχωράς προς το τέλος της και αρχίζεις πάλι να ανεβαίνεις ένα μονοπάτι... Περνώντας μέσα από ιδιόκτητα νοικιασμένα από την αρχαιολογία χωράφια, μελετώντας με τα μάτια σου το πέταγμα των περίπου διακοσίων μικρών ακριδών που λες και σε προειδοποιούν να μην προχωρήσεις γιατί θα σε φάνε από την πείνα τους, αποκαλύπτεται από υψόμετρο 50 μέτρων απέναντί σου μία συμφωνική μεγαλιθικών κατασκευών που ακόμα σου αποκαλύπτουν τα χρόνια που περάσαν από πάνω τους. Μισογκρεμισμένοι ναοί, θέατρα, βυθισμένες κατοικίες και προβλήτες, αρχαία λιμάνια... νοιώθεις ο σύγχρονος Χάρισον Φορντ με το μαστίγιο και περιμένεις να δεις κάποιο πράσινο διαμάντι ή κάτι τέτοιο... Κατεβαίνωντας πενήντα σκαλοπάτια λαξεμένα στον βράχο, προσγειώνεσαι στο ρέμα που καταλήγει και το ορειβατικό μονοπάτι, μόνο και μόνο για να ξανανέβεις τον βράχο που ορθώνεται μπροστά σου εμβληματικά, και γέρνει προς τα σένα λες και θέλει να σου πει τα μυστικά του. Γκρι λαξεμένος, με λευκά μάρμαρα και όγκους τεράστιων μαρμάρων και δόμων σε καλημερίζει και σε ευχαριστεί που έκανες τόσο κόπο να φτάσεις, προσφέρωντάς σου την σκιά ενός συμπλέγματος τριών μικρών δρυών (ταπεινών όσο δεν πάει άλλο, είναι δεν είναι τρία μέτρα ύψος, με ένα κορμάκι βία δεκαπέντε εκατοστών) και την εκπληκτική θέα του Αιγαίου προς το Νότο (ξέρετε... Κύθνο με λίγο άχνη από Σίφνο, Σύρο και ταπεινή μυρωδιά από Μύκονο σε καλούς καιρούς). Απο κάτω σου, αραγμένα δύο τρία ιστιοπλοϊκά ή θαλαμηγοί ή φουσκωτά υπερηχητικών δυνατοτήτων, για να σου θυμίζουν ότι κακώς δεν πήγες με ένα τέτοιο, και λιγοστοί ψίθυροι από τα πληρώματά τους, που έχουν βγεί στην διπλανή και τελευταία προς τον Βοριά παραλία που σου αποκαλύπτεται εκεί.
Και εκεί αρχίζεις και αντιλαμβάνεσαι πόσα λίγα γνωρίζεις. Εκεί αρχίζεις και αισιοδοξείς για το μέλλον σου και χαίρεσαι για το παρελθόν, γιατί αντιλαμβάνεσαι πόσο όμορφη είναι. Πόσο αστείρευτη πηγή ενέργειας είναι η ζωή σου. Θετικής και αρνητικής, μεγάλης και μικρής, κινητικής ή δυναμικής, καλής ή κακής, όπως και να την διαχωρίσεις πάντα ενωμένη θα είναι. Δεν γίνεται να ζήσεις την όμορφη πλευρά χωρίς στεναχώριες. Δεν γίνεται να περπατάς χωρίς να σκοντάφτεις. Δεν γίνεται να ερωτεύεσαι χωρίς να απογοητεύεσαι. Μόνο έτσι προχωράς. Μόνο έτσι βιώνεις. Για να μην στενοχωριέσαι πρέπει να μην κάνεις τίποτα, και αυτό είναι από μόνο του στενόχωρο...
Τέλος πάντων, νομίζω ότι απλά έψαχνα μία αφορμή να γράψω, και όχι να σας πείσω να πάτε εκεί για να νιώσετε το ίδιο. Άλλωστε αν το είχαν κάνει κι άλλοι πριν από εμένα και γινόταν ευρύτερα γνωστό το μέρος αυτό, δεν θα ήταν ποτέ το ίδιο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου